De melkweg
Het einde van het schooljaar is in zicht in onze regio.
De laatste lessen worden gegeven en er wordt afscheid genomen.
Als afscheid is er een traktatie waar natuurlijk iets lekkers in zit.
Het is een klein 'kadootje' waar nog even mee gespeeld kan worden.
Er staat een wensje voor de kinderen op.
politieagent
De kinderen in groep 3 maken, voor mijn gevoel,
een reuze stap in hun ontwikkeling.
een reuze stap in hun ontwikkeling.
Ik heb groot respect voor de juffen.
Ze krijgen het ieder jaar weer voor elkaar
om van al die verschillende kinderen een groep te vormen.
Ze leggen de basis voor de rest van hun schoolcarrière
en ze brengen de kinderen ook nog zo veel bij .
Ik heb ook respect voor de kinderen die
ondanks de beperkingen van het onderwijssysteem
ondanks de beperkingen van het onderwijssysteem
toch leergierig zijn en blijven
en hun best doen om de lesstof op te pikken.
en hun best doen om de lesstof op te pikken.
dolfijnen trainster
De kinderen krijgen geen tekenles meer van mij in groep 4.
Ze verdwijnen uit mijn zichtveld.
Ik zou in de toekomst willen kijken om te zien hoe ze het gaan doen.
brandweerman
Alle kinderen krijgen een raketje.
De wens is dat ze wat maken van hun toekomst.
Dat ze de sterren...
en dus alles kunnen bereiken wat ze maar willen.
In het raketje zit een Milky Way.
De Milky Way is een verwijzing naar de Melkweg.
De traktatie
Het verhaaltje gaat over een raket die ze zelf kunnen besturen.
De raket neemt ze mee naar hun toekomst.
2 raketten
Aan het begin van de les heb ik ze gevraagd
of ze al weten wat ze later willen worden.
of ze al weten wat ze later willen worden.
Daar kwamen leuke beroepen uit.
Er zijn in elke klas wel een paar toekomstige brandweer en politiemannen,
paardrij-meisjes en moeders.
Er was zelfs een echte toekomstige boef, maar dat mocht niet van de juf.
Er was een meisje die dolfijnen-trainster wilde worden,
een jongen wilde vuilnisman worden.
De opdracht is teken wat je later worden wilt of teken de raket.
vrachtwagenmonteur
kunstenaar
Wat wil je later worden en hoe vast zitten we aan rolmodellen?






























